πρωί...

και μου λες κι εσύ πως σε ξένα κρεβάτια ξυπνάς ξανά...και νομίζω ότι μιλάς για μένα αφού μου το λες μόλις ανοίγω τα μάτια μου και από το  σπίτι  κι εγώ μακριά...σε ένα στενό σαλόνι...με γκρι τοίχους...με έπιπλα παντού...με ανάσες άλλων...με καμένες κουβέρτες...με όνειρα αιθυλικά...

και μ' αρέσει που περιμένεις...πιο σίγουρη για το σπίτι που έρχεται..και τότε κι άλλα ξένα κρεβάτια..κι άλλα ξένα σπίτια...και ίσως λίγο καλύτερα ξυπνήματα...σε σπίτια λίγο πιο φωτεινά...λίγο πιο άδεια...δίπλα σε ξενυχτισμένα χαμόγελα κι ανάκατα μαλλιά...κι ένας ζεστός καφές σε απόσταση λογική...εκεί στο σπίτι...χωρίς ραντεβού....φόντο στις ιστορίες...

θα ρθω....μ' ακούς;

σκέφτομαι...

πως είναι βράδια σαν κι αυτά που κάτι υπόγειο ταράζει την πόλη. Μια δίκαννη καραμπίνα εκπυρσοκροτεί και σαν σε σεισμό η πόλη δονείται. Οι σφαίρες τρέχουν κι εγώ τις προλαβαίνω στην ελεύθερη πτώση τους. Στήνω ένα φράγμα μπροστά τους που όλο κινείται, λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω, προσπαθώντας να μαντέψει την καμπύλη τους. Φοβάμαι μην τις χάσω γιατί σ’ αυτές ελπίζω, σχεδόν σίγουρη πως θα γίνουν σκάγια, κι αυτά άνθρωποι, χορός και μουσική.

Ο καθένας με τα δικά του ακουστικά, σε ένα δικό του κόσμο, με μια δική του μουσική να χορεύει για μένα χωρίς να το ξέρει.

Τους βλέπω και χαμογελάω, τους κάνω κουκίδες και προσπαθώ να καταλάβω το ψηφιδωτό που εμφανίζεται μπρος μου...Όμως όλο αλλάζει, τα ανθρώπινα πίξελ αναβοσβήνουν. Με γοητεύουν, με ζαλίζουν, μέχρι που βρίσκομαι ν’ αναρωτιέμαι μήπως χάθηκα κάπου στην πορεία…

Αλήθεια, πώς κάνω reboot...?

σκέφτομαι…

χωρίς  εικόνες…μόνο με λόγια, άχρωμα, συνηθισμένα. Κι αυτά όλο μοιάζουνε τα ίδια.

Ψάχνω σ’ αυτά σχήματα και χρώματα, αλλά δύσκολο μου ήταν πάντα…Γιατί είναι ισχυρές οι λέξεις, καθορισμένες πριν από μένα εντός μου, κι εγώ μικρή για να τις ξεπεράσω, για να βρω τα κρυμμένα τους μυστικά.

Τις αφήνω να με παρασέρνουν, να με ορίζουν σχεδόν, σε ένα περίεργο χορό από σύμβολα και γραμματοσειρές. Μόνο που εγώ δείχνω ακίνητη ανάμεσα τους. Και πολύχρωμη σε ένα ασπρόμαυρο παράλληλο κόσμο.

και δεν θέλω να ξεθωριάσω…

παει καιρος...

δεν άλλαξε και τίποτα...όλα ίδια αλλά λίγο πιο ήρεμα...

εδώ γύρω κι εγώ...δεν έφυγα στα αλήθεια, απλά για λίγο πάγωσε ο χρόνος γύρω από 'μένα...

γνωστά τα βράδυα που έρχονται. Θα 'ναι από αυτά που γεμίζουν όνειρα...μια νεράϊδα θα ξανάρθει κοντά μου να με γεμίσει αστρόσκονη. Απλά έπρεπε να περιμένω να σκάσει απ' το κουκούλι της.  Ο Χειμώνας θα 'ναι η δική της άνοιξη...

ας την περιμένω λοιπόν...

κοίτα...

«κοίτα τι έχουν κάνει…

έχουν χτίσει τον ουρανό ως εκεί που δεν πάει άλλο»

ονειρεύτηκα πάλι…ένα τεράστιο φεγγάρι…σε μία πόλη που δεν ζω…πίσω από ένα μνημείο που δεν ξέρω…να συναγωνίζονται ποιο είναι το πιο φωτεινό…εγώ να προσπαθώ να παγώσω τη στιγμή και να βλέπω μόνο την αντανάκλαση μου στο αρνητικό…και κάποιοι ασυνείδητοι να έχουν χτίσει όλο τον ουρανό…

ψάχνω

μια όμορφη πόλη. Που τα όρια της ρευστά. Που χαμογελάει σε κάθε στροφή. Που τραγουδάει σε κάθε πλατεία. Τα χρώματά της ζωντανά. Παλλόμενη γύρω από εμένα. Ανάμεσα σε ουρανό και γη, στον ορίζοντα. Πάντα στο ενδιάμεσο. Εγώ να σκαρφαλώνω κι αυτή να γέρνει προς τα μένα. Να ‘ναι φτιαγμένη από σύννεφα. Πεδίο για όνειρα. Αιθέρια να με τυλίγει, να με παραπλανά, να με παρασύρει και να χορεύουμε παρέα. Αχλός, να φεύγει από τα δάχτυλά μου και πάντα να την ψάχνω.

Εκεί ζουν οι επιθυμίες. Εκεί πεθαίνουν οι φόβοι.

Εδώ είμαι εγώ και κάποιες ωραίες ώρες σαν να ‘μαι ταυτόχρονα κι εκεί…

κυνηγώντας το εφήμερο

χάνομαι. Εδώ και καιρό. Προσπαθώ να συλλάβω μια στιγμή, μικρή αλλά τόσο καθοριστική. Να καταγράψω, ίσως να εγκλωβίσω με όποιο τρόπο  μπορώ λίγη από τη μαγεία. Την πλησιάζω και ένα τεράστιο χαμόγελο βολεύεται στο πρόσωπό μου. Δεν ονειροβατώ…το ξέρω, είναι αστρόσκονη που δεν θα μείνει στα δάχτυλά μου αλλά θα έχω τη μυρωδιά της.

Τα όνειρα της νύχτας χορεύουν στα πλατό του παραλόγου. Διάσημοι άσημοι, φαντάσματα από τα παλιά με κυνηγάνε με φωνάζουν…Τι να με θέλουν; Αφού προτιμώ αυτά τις μέρας…έχουν πιο πολλά χρώματα και είναι σχεδόν άνοιξη…