ονειρεύτηκα

πως έχτιζες μια φυλακή για να βγεις απ'τη δική σου. Αυτή που μόνη μπήκες μια ανοιξιάτικη μέρα.

Την φτιάχνεις σε μια χώρα απ'το μηδέν με πολλά νερά και γίγανες που σε τρομάζουν. Και για να νοιώσεις σαν κι αυτούς βάζεις μέσα τα νερά, μέσα τον αέρα και σηκώνεσαι στους αιθέρες. 

Με τροφίμους ιδανικούς που εσύ θα τους εκπαιδεύσεις να ζούνε μέσα στο δικό σου παραμύθι. Με λέξεις μεγάλες και χώρους να παίζουν. Μεγάλα παιδιά που κάτι έκαναν λάθος κι εσύ ένας θετός γονιός να τους μαλώνεις γλυκά.

Μάθε μόνο πως κανένας δε θα τιμωρήσει κι εσένα, ίσως απλά να σε εκπαιδεύσει με χώρους και χορούς άλλους. Με άλλο Foucault  και κιναισθησία προσωπική.

Κι ας μην στηρίζεται πουθενά, τα όνειρα είναι καμωμένα απ'τους δικούς τους κανόνες.

αυτές οι Κυριακές...

που ο καιρός μοιάζει κάπως καλύτερος και ένας ζεστός καφές που μήνες τώρα σου 'χα υποσχεθεί. Που από παράξενα όνειρα πετάγεσαι ώρες περίεργες για σένα.

κι από όνειρο σε όνειρο ξανά...γιατί τι άλλο μπορεί να είναι αυτή η περίεργη ζωή. Που μοιάζει με άλλης κι όμως δική μου, με το ζόρι. Ημιτελής αυτή , σε αναμονή εγώ.

αυτές οι κυριακές με αταίριαστα ξυπνήματα ανθρώπων που συνπάρχουν όλοι μαζί στο ίδιο όνειρο γιατί αλλιώς μάλλον δε γίνεται.

αυτές οι κυριακές που νοσταλγούν κάποιες άλλες με λίγο δυνατότερο ήλιο και κάπως περισσότερους ανθρώπους, πνιγμένους σε μια ρουτίνα που δεν μπορώ να έχω πια.

αυτες οι κυριακές που μόνο έρωτα ζητούν

και ίσως κάποια γνώριμη εφημερίδα...

Πάμε ξανά εφηβεία... Αλήθεια αντέχεις δεύτερο γύρο; Κλεισμένη στα βιβλία σου και τις κάπως καλύτερες μουσικές σου...αμίλητη θαρρείς αιώνες πάλι. Σε ρόλο διακοσμητικό οι λιγοστοί που σου 'χουν μείνει. Με μετρημένες κουβέντες, με συστολή και ανείπωτα μυστικά.

Το σφίξιμο γνωστό και αφήνεσαι πάλι. Σε υγρά απογεύματα και σιωπηλά βράδια. Δεν έμαθες να κάνεις τίποτα άλλο θαρρώ. Και σε λυπάμαι ξανά.

κομμάτια

κομμάτια δικά μου σε πόλεις άλλες. Μακριά, ανεξάρτητα. Κι εγώ εδώ ημιτελής. Νομίζω στάζει αίμα το κορμί μου ζητώντας αυτά που του λείπουν. Πονά και ζητά! Επιστροφή των κλεμμένων, των δανεισμένων, ακόμα και των χαρισμένων.

δύο εγώ μέσα σε ένα. Χωρίς καλό και κακό, χωρίς κλισέ, χωρίς έρωτα. Απλά δύο.

Με φόντο κοινό και πάντα στο δρόμο. Σε ρόδες δανεικές, με μουσικές ξένες, με σκέψεις παλιές. Εναλλασσόμενα ασπρόμαυρα μοτίβα κοινά, απ’ τα παλιά κι απ’ τα καινούρια συγχρόνως. Και τα δύο ένα, και ξανά δύο, και μια περιοδική αυξομείωση που ζαλίζει, μπερδεύει, αναστατώνει.

Κι εγώ να γυρνάω ξανά σε μια περίεργη σταθερά, εδώ για χρόνια, τώρα όμως άλλη κι αυτή. Με σοβαρές ερωτήσεις που απαντήσεις δεν έχω. Με αναμονή για κάτι που ακόμα δεν είμαι. Με νοσταλγία για τόσα και φόβο για τα άλλα.

Και τα χέρια βαμμένα ξέθωρο κόκκινο ξανά.

...

πάλι είπα τα λάθος λόγια κι ας νόμιζες πως τα δικά μου ήταν ωραία...

και τώρα πως να τ'αλλάξω που βγήκαν με κόμπο στο λαιμό και χέρι να τρέμει. Τα δικά σου στρωτά, ήρεμα, κατ' ευθείαν στην καρδιά.

τι άλλο να πω...στο πα απ'την αρχή σήμερα...δε σκέφτομαι!μόνο ποναω.

συγνώμη για κάθε μου βλακεία, τρέλα, ανωριμότητα, ανικανότητα.

συγνώμη αν φάνηκα λίγη, εγωίστρια, γκρινιάρα.

συγνώμη αν σε καταπίεσα, σε δυσκόλεψα, σε έφερα σε δύσκολη θέση.

συγνώμη για όλα, ό,τι έκανα κι ό,τι θα κάνω.

σ'ευχαριστώ για όλα αυτά που δεν ξέρω πως να μετρήσω, να βάλω σε σειρά, να ονομάσω, να παραδεχτώ, 

σ' ευχαριστώ γιατί είσαι ότι πιο σημαντικό βρήκα τυχαία.

σ' ευχαριστώ που με ανέχτηκες, που με μάλωσες, που με ανέβασες.

σ'ευχαριστώ γιατί μ'αφήνεις να κλέβω κάτι από σένα.

και πώς αλλιώς...αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι.

ξημερώνει...

με αϋπνία, αγωνία, φαντασία για κάτι πλέον πολύ κοντινό.

Πώς να συνοψίσεις τόσους μήνες, όνειρα, άγχος, δημιουργία, σχέδια, κουβέντες, αστεία, ανθρώπους. Κι όλα κοινά, κι όλα ξεχωριστά. Και κάποια δικά μου, και κάποια αλλονών. Και μυστικά, αποκαλύψεις, εκδρομές, απογοητεύσεις, χορός, ποτά.

Και τώρα πώς; Πώς να σας κάνω να καταλάβετε πως σ' όλο αυτό  είμαι κάπου κι εγώ. Πως με βρήκα, στην καλύτερή μου εκδοχή.

Από που να ξεκινήσω λοιπόν; Αφού ούτε εγώ θυμάμαι καλά καλά. Μόνο σκόρπια λόγια, εικόνες, ξενύχτια, φίλους και βράδια ινσόμνιας.

Κι αν τα ξεχάσω τώρα πώς θα με καταλάβετε;

Κι αν κάτι μου ξεφύγει μήπως με ξαναχάσω;