...

πάλι είπα τα λάθος λόγια κι ας νόμιζες πως τα δικά μου ήταν ωραία...

και τώρα πως να τ'αλλάξω που βγήκαν με κόμπο στο λαιμό και χέρι να τρέμει. Τα δικά σου στρωτά, ήρεμα, κατ' ευθείαν στην καρδιά.

τι άλλο να πω...στο πα απ'την αρχή σήμερα...δε σκέφτομαι!μόνο ποναω.

συγνώμη για κάθε μου βλακεία, τρέλα, ανωριμότητα, ανικανότητα.

συγνώμη αν φάνηκα λίγη, εγωίστρια, γκρινιάρα.

συγνώμη αν σε καταπίεσα, σε δυσκόλεψα, σε έφερα σε δύσκολη θέση.

συγνώμη για όλα, ό,τι έκανα κι ό,τι θα κάνω.

σ'ευχαριστώ για όλα αυτά που δεν ξέρω πως να μετρήσω, να βάλω σε σειρά, να ονομάσω, να παραδεχτώ, 

σ' ευχαριστώ γιατί είσαι ότι πιο σημαντικό βρήκα τυχαία.

σ' ευχαριστώ που με ανέχτηκες, που με μάλωσες, που με ανέβασες.

σ'ευχαριστώ γιατί μ'αφήνεις να κλέβω κάτι από σένα.

και πώς αλλιώς...αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι.

ξημερώνει...

με αϋπνία, αγωνία, φαντασία για κάτι πλέον πολύ κοντινό.

Πώς να συνοψίσεις τόσους μήνες, όνειρα, άγχος, δημιουργία, σχέδια, κουβέντες, αστεία, ανθρώπους. Κι όλα κοινά, κι όλα ξεχωριστά. Και κάποια δικά μου, και κάποια αλλονών. Και μυστικά, αποκαλύψεις, εκδρομές, απογοητεύσεις, χορός, ποτά.

Και τώρα πώς; Πώς να σας κάνω να καταλάβετε πως σ' όλο αυτό  είμαι κάπου κι εγώ. Πως με βρήκα, στην καλύτερή μου εκδοχή.

Από που να ξεκινήσω λοιπόν; Αφού ούτε εγώ θυμάμαι καλά καλά. Μόνο σκόρπια λόγια, εικόνες, ξενύχτια, φίλους και βράδια ινσόμνιας.

Κι αν τα ξεχάσω τώρα πώς θα με καταλάβετε;

Κι αν κάτι μου ξεφύγει μήπως με ξαναχάσω;

λίγο πριν

με μολύβι δανεικό, νέα εσωτερικά, ένα αργό μηχάνημα και μία παραγγελία σε αναμονή.

Γύρω έρωτας για κάποιους, πιο χαρούμενους, ίσως πιο τυχερούς. Εγώ λογικά κάπως έτσι. Με πολύ αγάπη και λίγη δουλειά.

Κι αν όχι έτσι, πως αλλιώς;

Τι συμβαίνει όταν η διόρθωση έγκειται στο γράμμα και όχι στον αριθμό;

Απορίες ενός κάπως mauve ανθρώπου προς έναν κάπως πιο πολύχρωμο.

Ένα σουρεαλιστικό καζανάκι που ορίζει μήνες και μνήμες, που μας στροβιλίζει όλους μαζί και τον καθένα μόνο.

Δύο μπογιές να παλεύουν και μια γλώσσα να τρέχει. Και η δική μας σιωπή να κάνει fade in σε λόγο αργά και σταδιακά.

Κι ένας τοίχος από εμμονές/ιδέες/αγωνία/ελπίδα. Ένας τοίχος γεμάτος όνειρα κατοίκησης.

Δικά της, δικά του, ίσως και δικά μου, μακάρι και δικά σου.

Κι οι εμμονές όλων εδώ. Μια περίεργη λούπα να τις επαναφέρει. Καθένας με τις δικιές του. Κι όλες να επανέρχονται. Ξανά και ξανά οι ίδιες, κοινές, μέσα στην ίδια λούπα να παίζουν ένα ιδιόμορφο κρυφτό. Όλες ψάχνουν μια αλήθεια, εδώ ίσως χωρική, αλλού ίσως ερωτική. Υπερεκτιμημένες και παρεξηγημένες πάντα.

Κι όλο εκδοχές, αμφιβολίες, άγχος και καπνοί. Μετά κι άλλες εμμονές, αυτές λίγο χαζές, υλικές, συναισθηματικές, ψυχαναγκαστικές, τρυφερές. Για ένα μολύβι, για ένα τηλέφωνο, για ένα χρώμα, για ένα σχέδιο, για έναν άνθρωπο.

Κι όλες δικές σου.

κι οι δικές μου μάλλον δανεικές.

πωλείται κορμί

σε τιμή ευκαιρίας. Κάπως φθαρμένο, σαφώς χαλασμένο, πιθανότατα χαμένο. Πωλείται για όλους τους λάθους λόγους.

Πίσω από μάτια που γυαλίζουν, πίσω από μια άλλη φωνή, πίσω από πόνους στον κορμό κρύβονται αιτίες ξένες σε μένα. Αιτίες πώλησης, όλες λάθος, επαναλαμβανόμενες, φθηνές.

Κι η επιθυμία στο βάθος… ακόμα πιο πίσω, καταχωνιασμένη , ανίσχυρη θαρρείς. Κρύβεται από μένα σαν να με ντρέπεται, σαν να μην μου αξίζει αφού δειλή με βγάζω στο σφυρί αντί να με χαρίσω, με ξεπουλάω λίγο λίγο υποκύπτοντας σε τραύματα επιφανειακά, αφήνοντας τα να πάρουν το δρόμο τους προς το εσωτερικό του κορμιού μου.

Πωλείται κορμί γιατί εγώ το βαρέθηκα.

Άμεσα και όσο όσο. Πληροφορίες εντός…

ένας λαβύρινθος εκεί κάτω

Αλήθεια θυμάσαι γιατί; Καταφύγιο για τις επιθυμίες μας ίσως. Εκεί που δεν πιάνουν οι κεραίες. Στα σκοτεινά. Χώμα γύρω τριγύρω. Χώμα και λίγοι άνθρωποι. Μόνο σώματα. Γίνονται ένα με τους τοίχους, με το χώμα. Σώματα σε αναμονή. Για μένα, για σένα, για τους εαυτούς τους. Χωρίς ονόματα, χωρίς προσχήματα.

Ένας λαβύρινθος γι’ αυτά που δεν βλέπουμε. Για να κρυφτούμε ίσως. Τι περιμένει στο τέλος του; Μόνο μια πόρτα κι αυτή ούτε καν κόκκινη! Μια πόρτα και μια άνοδος δύσκολη. Για θαρραλέους μόνο. Σώματα γυμνά κατ’ ευθείαν στην πλατεία. Περήφανοι που ανέβηκαν απ’ το δικό μας λαβύρινθο, λεπτά πριν χωρίς όνομα, καθαρή επιθυμία.

Ένας λαβύρινθος που πληροί τις προϋποθέσεις τους, που καλύπτει  τις ανάγκες μας. Δεν κρύβει παρά μόνο στεγάζει τα «κακώς καμωμένα»… 

Αλλά κι εμάς… που ‘ναι το θάρρος μας; Τον εξορίσαμε στα έγκατα.

Κατακόμβη, απαντάς, ιερότης και μυσταγωγία στην επιθυμία. 

Ας είναι…πώς να μην υποκύψεις στην τελετουργία του έρωτα;

hush now

και η κουβέντα ενός καφέ συντροφιά για τέτοιες ώρες. Ώρες ωραίες, μιας μοναξιάς επίπλαστης, με καπνούς ενοχών, άδεια ποτήρια, φίλους πίσω από ένα καθρέφτη κι ένα φως τόσο εκτυφλωτικό όσο και ψεύτικο.

Ώρες που ένα παλιό σαξόφωνο χτυπάει κατ' ευθείαν στομάχι.

ονειρεύτηκα;

μια φυλή από κόκκινους ανθρώπους κατέκλυσε τον κόσμο… η αρχηγός τους με κοίταξε και μου πήρε το σκαλπ… λάθος χρώμα, για ακόμα μία φορά.

Και μετά κατάλαβα.

Φτιάχνω δικούς μου ανθρώπους για να γεμίζουν τις σελίδες μου. Όλοι με τις ίδιες γραμμές, αναγκασμένοι σε μια δική μου κλωνοποίηση, γυμνοί, χωρίς φύλο και πάντα εντυπωσιακά μαλλιά. Κι αν είναι έτσι γιατί πήραν τα δικά μου;