βράδυ

ακούω

“γιατί

όταν κοιμάσαι γίνεσαι παιδί, χαρταετός, παλίρροια, ταξιδιάρικο πουλί.

…

εσύ έφυγες

εγώ είχα μείνει εκεί μέχρι που έσπασε το χρώμα και ήρθε το πρωί”

εμμονές

εδώ, εκεί, παντού. Αυστηρές, χρωματιστές, απόλυτες.

Πότε τελειώνουν; Ποτέ ευτυχώς. Ας μείνουν…είναι καλή παρέα.

που είσαι;

Πάλι μόνη μου μιλάω. Πάλι με τον εαυτό μου τα έβαλα. Για να μην σκέφτομαι τους άλλους. Πάλι με ψάχνω. Πάντα με ψάχνω.

Διαφορετικά πράγματα έρχονται στο μυαλό μου. Με καμία συνοχή, με καμία σύνδεση. Η προσοχή μου διαχέεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εκεί όλα είναι δυνατά και δεν ξέρω που να πρωτοκοιτάξω. Κάποια στιγμή πρέπει κάπου να επικεντρωθώ μάλλον. Δεν μπορώ να είμαι παντού. Είναι ψέμα.

Τώρα που τέλειωσε η αγγαρεία ίσως και να την βρω την άκρη μου. Κουράστηκα να παραληρώ και να προσποιούμαι.

Πού είναι τα όνειρα μου; Με παράτησαν εδώ και καιρό. Μου λείπουν! Κάτι αλλάζει. Γυρνάνε πίσω ανανεωμένα, πιο δικά μου από πριν. Τα περιμένω. Να βγω κι εγώ από το τέλμα μου. Αυτή η δίνη που προσπαθεί να με τραβήξει κι εγώ αντιστέκομαι έχει γίνει ασπρόμαυρη. Και με κούρασε. Άρχισε τόσο διασκεδαστική, τόσο ελπιδοφόρα, αλλά διακλαδώθηκε και με οδήγησε σε άλλο δρόμο. Κάπως νοσταλγικό και σίγουρα δεν θέλω να πάω προς τα εκεί.

Βεβιασμένα γυρνάω στις εμμονές μου. Τάχα δικές μου είναι ή έχουν εμφυτευτεί μέσα μου με το ζόρι. Ωραία αποτελέσματα όμως είμαι εγώ μέσα σε αυτά; Πέρα από το ωραίο, πέρα από το ευχάριστο, πέρα από το προφανές.

Θα έπρεπε πάντως. Λέξη φάντασμα γαμώτο, όμως πώς να ξεφύγεις.

ξέρω πως

θα ονειρευτώ

ένα ταξίδι. Ένα φευγιό απ’ όλα. Να χαθώ μέσα μου, να χαθώ στον κόσμο. Να μην ξέρω που είμαι και λυτρωτικά να επαναπροσδιοριστώ. Να ξυπνήσω άλλος άνθρωπος. Γεμάτος και έτοιμος για καινούρια ταξίδια, νοητά όμως τόσο ελκυστικά.

Χρώματα να ξεχυθούν μέσα μου μέχρι να σπάσουν, να γίνουν καθαρό φως, να μείνουν φόρμες και αυτές να γίνουν ιδέες. Και να ξαναγίνω παιδί που παίζει με όλα αυτά. Χωρίς απώτερο σκοπό. Το παιχνίδι για το παιχνίδι. Η περιπλάνηση για την περιπλάνηση. Το ταξίδι για το ταξίδι.

Άλλωστε το ξέρω το τέρμα του. Πάλι εδώ γύρω θα γυρίσω. Να ψάχνω κάτι απροσδιόριστο, να μονολογώ και να γράφω τα ίδια πράγματα.

Δεν περιμένω τίποτα. Οπότε θα το απολαύσω.

Αφού ξεκίνησε ας γίνω κομμάτι του.

πάλι βροχή

καθησυχαστική κι όμως με ροκανίζει όλη μέρα. Ξεπλένει τα χρώματα των ημερών. Πνίγει τις μουσικές και τις φωνές που έρχονται από παντού. Ξεβάφει την μαγική πόλη…Πόσο ταιριαστή σήμερα!

Ψεύτικες μέρες ή αληθινές; Δεν μπορώ να ξεχωρίσω και προσμένω την ώρα που θα κοπάσει η βροχή. Ίσως τότε καταλάβω. Ψεύτικη εγώ μες στην κρυφή αλήθεια μου και φοβάμαι να βγω μην τυχόν με ξεπλύνει κι εμένα.

Διονυσιακές εποχές και δεν τους πάει η μελαγχολία. Δεν τους πάνε ούτε οι αριθμοί που γυρίζουν στο κεφάλι μου. Και με κούρασαν, τους βαρέθηκα κι αυτούς κι ας ντύθηκαν γιορτινά για να με ξεγελάσουν, κι ας φόρεσαν μάσκες και στολές, κι ας έκαναν ότι χορεύουν για να με παρασύρουν. Ψέμα ήταν…δεν ήταν μεθυσμένοι. Ο τετράγωνος χορός τους τους πρόδωσε.

ξημερώνει

πολύ αργά όμως. Ο χρόνος ξαφνικά άλλαξε τέμπο. Τώρα κυλάει αργά και κουραστικά. Πόσο μακριά φαντάζει η λύτρωση. Τα όνειρα μόνο προσωρινή είναι και τα δικά μου στέρεψαν τώρα τελευταία.

Κακό. Αλλά δικό μου. Η σκέψη μου με πληγώνει σήμερα. Ας πληγώσει μόνο εμένα για απόψε.

Ελπίζω στα όνειρα που έρχονται.

καληνύχτα…

απόγευμα

και όλες μου οι άμυνες σε επιφυλακή, κι όμως υποχώρησαν μπροστά στον εχθρό. Στρατηγικά ίσως, αποδιοργανωτικά όμως.

Το μυαλό μου γυρίζει στην ίδια δίνη μέρες τώρα χωρίς σταματημό. Οι εικόνες αλλάζουν, η κίνηση όμως μία. Ένας τρελός στροβιλισμός που επιταχύνει ή επιβραδύνει ανάλογα με τη διάθεσή μου. Όλα γύρω μου με καλούν να γίνω κομμάτι του, να εγκατασταθώ στο μάτι του κυκλώνα. Εγώ, μοναδική σταθερά να ενορχηστρώνω όλη την κίνηση.

Περίεργο πράγμα ο χρόνος. Περίεργο και η σκέψη. Όταν επιβάλλεται να τιθασευτεί, αυτή τρέχει όσο πιο μακριά μπορεί. Άντε να την πιάσω πάλι…

Ονειρεύομαι συνέχεια αυτές τις μέρες. Με μάτια ανοιχτά μόνο. Μία πολύχρωμη κορδέλα να στροβιλίζεται γύρω μου. Σιγά σιγά με ακουμπάει, τυλίγει όλο μου το σώμα. Γίνεται δεύτερο δέρμα μου και μόλις με αφομοιώσει τινάζεται με δύναμη μακριά μου και με αφήνει γυμνή. Απλώνεται σε όλη την πόλη, σχηματίζει γερανούς και κύβους. Δένει ανθρώπους. Εγώ πάντα από ψηλά, μοναδικός πανόπτης του δικού μου δημιουργήματος.

και τώρα fast forward.

βραδινές σκέψεις ξανά

κάτι έχει αλλάξει. Τόσα σχήματα, τόσα χρώματα, τόσες μουσικές. Όλα στριφογύριζαν στο μυαλό μου, κι όμως τίποτα δεν κατάφερα πάλι. Όλα κάτι άλλο θύμιζαν, κάτι απ’ τα παλιά, απ’ αυτά που ξεχνάω σιγά σιγά. Και όλο πίσω γυρνάω χωρίς να το θέλω.

Θα το ξορκίσω λοιπόν.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα…

βραδινές σκέψεις

Γράφοντας χωρικά. Ο χώρος κάτω από τη κουβέρτα, μία φωλιά, ένας άλλος κόσμος. Το δικό μου παράλληλο σύμπαν. Η ασφάλεια και γύρω το κενό, το τίποτα, η ανυπαρξία και φόβος. Για το άγνωστο, για την αδυναμία να αντιληφθώ οτιδήποτε με ξεπερνάει. Πόσο λυπηρή διαπίστωση. Πόσο μικροί είμαστε τελικά! Κλεισμένοι μέσα στο δικό μας παράλληλο χώρο. Κλεισμένοι μέσα στον εαυτό μας και τάχα γιατί;

Πάντα θα είναι μια κουβέρτα. Το όριο, το σύνορο, το εύπλαστο τείχος μου που ποτέ δεν κλέβει χώρο από μένα αλλά μόνο για μένα διεκδικεί κάτι λίγο από το χώρο των άλλων. Και είναι σπουδαία κατάκτηση. Η κουβέρτα μου, αυτός ο μικρός εύπλαστος απατεώνας μου. Σ’ αυτή χωράνε μόνο οι φίλοι μου, οι δικοί μου. Σ’ αυτούς παραχωρώ λίγο από μένα κι αν τύχει κι αφεθώ, ίσως βγω από το κουκούλι μου και τότε θα φυλάει τους άλλους. Κι εγώ πάλι μόνη κι απροστάτευτη βορρά στο σύμπαν και το αστρικό μεγαλειώδες κενό του. Περιμένω καρτερικά να με κατασπαράξει.

Φοβάμαι πως θα μείνω  ε κ ε ι  να αιωρούμαι στο τίποτα δίχως  να μπορώ να αφομοιωθώ, δίχως να μπορώ να μετακινηθώ.

Εγώ, μια μαύρη τρύπα μες στην ανυπαρξία μου. Να είμαι τα πάντα και τίποτα συγχρόνως, όλος ο χώρος ο αληθινός και ο μη χώρος ο φανταστικός, ύλη και αντιύλη την ίδια στιγμή. Το φάντασμα του εαυτού μου κλεισμένο σε μια αόρατη φυλακή, τόσο νοητή όσο και πραγματική. Με τόση υλικότητα όση το δέρμα μου μπορεί να ορίσει, με τόση κενή υπόσταση που ο εγκέφαλός μου στο τέλος θα ανατιναχθεί.

Και όλο αυτό θέλω να πλησιάσω, να το ψηλαφίσω, να το αφουγκραστώ. Και φευ πως; Αφού διαρκώς κλείνομαι στη σπηλιά μου, στο ίδιο κρεβάτι πάντα κάτω από την ίδια κουβέρτα.

ξύπνησα από λήθαργο…

τώρα ένας άλλος κόσμος. Μαγικές πύλες για άλλους κόσμους. Παράθυρα ουρανού σε γκρίζες πολυκατοικίες. Κι εγώ η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Το φως με οδηγεί. Ισχυρό, λευκό με φωνάζει. Ζητάει προσοχή, σημασία. Αναπαράγει την πραγματικότητα με ένα τρόπο μοναδικό, σχεδόν μαγικό. Πόσο διαφορετική φαντάζει τώρα…

βραδυ ξανα

και πάλι μόνη.  Μια κουβέρτα, μια οθόνη που τρεμοπαίζει και σκόρπιες λέξεις στο μυαλό μου. Προσπαθώ να τις καταγράψω, να τις βάλω σε μια σειρά έτσι ώστε να βγάλουν νόημα, να αποκτήσουν περιεχόμενο, να μου δώσουν να καταλάβω κι εγώ τι προσπαθούν να μου πουν. Για μένα μόνο. Τι ώρα κι αυτή…Προσπαθώ πάλι να ξεφύγω από τους φόβους μου, ψάχνω τα όνειρα μου να με λυτρώσουν για ακόμα μια φορά από τον εαυτό μου.

Τι προσπαθώ να μου πω; Θα καταλάβω ποτέ; Χίμαιρα εγώ η ίδια μήπως; Προσπαθώ να με πιάσω πάλι…δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα τα καταφέρω, κάπου θα με βρω να περιπλανιέμαι και τότε θα με αιφνιδιάσω. Εγώ κυνηγός και θήραμα συγχρόνως…

Και για μια φορά ακόμη μία η προσωρινή λύση, στην αγκαλιά του Μορφέα θα παραδοθώ, και δεν θα είμαι άλλο μόνη. Θα μου ψιθυρίσει στο αυτί τις πιο γλυκές και περίεργες ιστορίες κι εγώ θα βαλθώ να τις σκηνοθετήσω όσο καλύτερα μπορώ στην ταινία που μοναδικός θεατής ο εαυτός μου.

καληνύχτα λοιπόν…