έχω ένα ποστ για σένα, θαμένο στα πρόχειρα μέχρι να το ζητήσεις

θα το βρεις σε διεύθυνση άλλη, εκεί που έκανες το πρώτο βήμα

μέχρι τότε αγάπη

0_3

λέξεις και σκέψεις αποθηκευμένες σε σκόρπια φύλλα στο μυαλό μου. δε θα τις δει ποτέ κανείς. ιδέες που γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα μου. αυτή είναι η πραγματικότητα μου. εγκεφαλική και εσωτερική. και όταν εξωτερικεύεται προβολές δικές μου είναι σε όποιον τύχει να βρεθεί κοντά μου. με μηδενική εστίαση και διάφραγμα κλειστό. 

κι όμως σήμερα είναι μια ωραία μέρα.όχι γιατί ισχύει, αλλά γιατί κουράστηκα να μην είναι

0_1

κι όταν οι μουσικές σωπάσουν και τα μάτια σου κλείσουν καμία γαλήνη, αγριεμένα μυαλά ψάχνουν βία και αίμα. δικό μου να στραγγίζει από κάθε πόρο κορμιού που δεν ανταποκρίνεται.  σαν τα ζόμπι που έκρυβες σήμερα θα ρθουν να σου κολλήσουν τη φωτογραφία άλλης πάνω σου. λίγο πιο όμορφης, χαμογελαστής και με καλύτερα ρούχα. θα σε διορθώσουν και η μάσκα θα μείνει αγκυλωμένη πάνω σου στην ίδια βολική πόζα για καιρό. μέχρι να λιώσεις εσύ από μέσα. και να μείνεις δισδιάστατη, χωρίς σκιά και σημεία προσαρμογής εύκαιρα για τον καθένα. δάχτυλα σε default χαιδεύουν μόνο το δικό σου κορμί και το παγωμένο σου μηχάνημα στο οποίο μέσα ζεις. ηλίθιες ομοικαταληξίες και κακή προφορά. άνθρωποι που δε σε έχουν ανάγκη και δικαιολογίες που βαρέθηκες να ακούς. γκρίνια χειρότερη κι από τον πιο κακό σου εαυτό. μίζερη και ατελής. ότι είπες για σένα γίνεται όλο και πιο ψέμματα. και νεύρα γεμάτη, και φθόνο και ζήλεια και να που έγινες ο μικρότερος άνθρωπος που θα μπορούσες. ούτε να γράψεις μια όμορφη πρόταση δεν μπορείς πια. κλέβεις τα μπαλόνια αλλονών κι εσύ ξέχασες το δικό σου πίσω. το δωσες να το φυλάνε μέχρι να γυρίσεις κι αυτό ξεφούσκωσε. κι αναρωτιέσαι μόνη σου δυνατά γιατί τα γράφεις όλα αυτά...βαυκαλίζεσαι γλυκιά μου ξανά. καταραμένη δε θα γίνεις ποτέ μονο θλιβερή και απεχθής. να περπατάς με το ζόρι στα καινούρια σου έπιπλα.  

0_0

δυνατές μουσικές που θα σε σώσουν. Σου υπόσχονται τα πάντα λίγο πριν από το τίποτα. Εκεί που τα όνειρα σου έχουν συρρικνωθεί σε μία πραγματικότητα που δεν είναι η ζωή σου. Σκέψεις πεζές, κεφάλι σε μέγκενη και ούτε καν ένα βαρετό ταξίδι για σένα. 

Αναμασάς τα ίδια παραμύθια σαν να μην τα βαρέθηκες, σαν να μην ξέρεις πως η πριγκίπισσα θα γίνει μια βαρετή νύφη στο τέλος. Ναρκοληπτικό μυαλό και μάτια νεκρά. Από μέσα θαμπό φως. Σημάδια φθοράς τα βλέπουν όλοι εκτός από σένα αφού κι ο καθρέφτης σου μόνο ψέματα έμαθε να λέει.

Μέχρι και τα χέρια που φανταζόσουν χάθηκαν. Τώρα μόνο ψεύτικα φουρφούρια που σε απογειώνουν, αιθέρια εσύ για πρώτη φορά και σε παρασέρνουν ριπές αέρα μέχρι τα φτερά να γίνουν λεπίδες και να κομματιάσουν τις σάρκες σου. Να σε ξεσκίσουν για να υποκύψεις στο βάρος σου και να ξαναβρεθείς στην κόλαση του έκτου που φτάνει μέχρι τα υπόγεια.

Να φοβάσαι σκιές εσύ που κάποτε ήσουν ατρόμητη, να ξορκίζεις τα φαντάσματά σου με μηχανικές γραφές και ψεύτικα χαμόγελα. Να κάνεις ότι ερωτεύεσαι κάθε πέντε λεπτά. Να προσποιείσαι την ειλικρίνειά σου, να ξεχνάς τη γλώσσα σου και να μιλάς μόνη σου.

Γιατί τα βράδια γίνονται όλο και πιο κρύα και δε σου 'μεινε τίποτα να κάψεις έκτος ίσως από κάτι χρωστούμενες σελίδες.

Στο repeat λοιπόν. Αλλονών λόγια δικά μου για ένα ακόμα βράδυ. Που να 'ναι τώρα μια παγωμένη βότκα όταν την έχεις ανάγκη, σκέτη, γυαλιστερή, κατ'ευθείαν απ' την κατάψυξη. Βάλσαμο. Όλα τα υπόλοιπα υποκατάστατα κι από τέτοια γεμάτη. Στον καπνό ελπίζω μόνο. Το μόνο αυθεντικό που μου 'χει μείνει. Με αγώνα κι αυτό.

Και στο βάθος κανείς, και στο βάθος κήπος. Ο γνωστός, με τα κεράσια του, τα μήλα του, τις αληθινές ντομάτες και μια ξεχασμένη αιώρα ανάμεσά τους.

Μισές οι σκέψεις μου. Υποκατάστατα κι αυτές. Σκόρπιες και δανεικές όλες. Ανακυκλώνομαι, αναπαράγομαι. Με βαρέθηκα.

Εδώ οι εφιάλτες. Εδώ κι ο έρωτας. Δανεικός κι αυτός. Αναστεναγμοί άλλων για κάποιες στιγμές δικοί μου. Και μεταοργασμική θλίψη τώρα. Άνευ οργασμού, άνευ ηδονής. Κενή αγγίγματος, πλήρης ενοχών, πλήρης δακρύων, πλήρης καπνών.

Κι όλα τα λόγια μου ξένα, κλεμμένα. Σφετερίστρια του εαυτού μου. Κι αυτό το νερό δεν καίει όσο πρέπει. Δε με εξαγνίζει, δε με ξεπλένει. Πανάκεια τα καινούρια μου φάρμακα.

Μια ΄μέρα θα γράψω χαρούμενη. Δε θα καπνίζω, δε θα πίνω, δε θα κρύβομαι. Μια μέρα τα γράμματα μου θα χαμογελάνε και θα χορεύουνε, θα είναι καθαρά και ευανάγνωστα. Τα μάτια μου θα γυαλίζουνε αλλιώς. Τα χέρια μου θα θυμούνται άλλο κορμί και θα ανατριχιάζουν ανακαλύπτοντάς το νοερά. Το κεφάλι μου δε θα πονάει και τα πόδια μου δε θα τρέμουν. Η φωνή μου θα γίνεται βραχνή από μνήμες κοντινές.

Εκείνη τη μέρα θα έχω αλλάξει χρώμα.

καταφύγιο

θυμάσαι που έψαχνες/ε να το/γεμάτο φαντάσματα/σκάλες και χώμα/ θαμένη κι εσύ/ξανά/πάντα

κάπου εκεί που ο ουρανός μπερδεύεται με τις σκάλες/κι αυτές με το χώμα/κι εσύ πάλι να ορίζεις τον ορίζοντα/αυθαίρετα/και να του δίνεις όγκο/και να μπαίνεις μέσα/τάχα κρυμμένη/ποτέ στ'αλήθεια/φαντασιώσεις και ψέματα/μόνο έτσι

ονειρεύτηκα

πως έχτιζες μια φυλακή για να βγεις απ'τη δική σου. Αυτή που μόνη μπήκες μια ανοιξιάτικη μέρα.

Την φτιάχνεις σε μια χώρα απ'το μηδέν με πολλά νερά και γίγανες που σε τρομάζουν. Και για να νοιώσεις σαν κι αυτούς βάζεις μέσα τα νερά, μέσα τον αέρα και σηκώνεσαι στους αιθέρες. 

Με τροφίμους ιδανικούς που εσύ θα τους εκπαιδεύσεις να ζούνε μέσα στο δικό σου παραμύθι. Με λέξεις μεγάλες και χώρους να παίζουν. Μεγάλα παιδιά που κάτι έκαναν λάθος κι εσύ ένας θετός γονιός να τους μαλώνεις γλυκά.

Μάθε μόνο πως κανένας δε θα τιμωρήσει κι εσένα, ίσως απλά να σε εκπαιδεύσει με χώρους και χορούς άλλους. Με άλλο Foucault  και κιναισθησία προσωπική.

Κι ας μην στηρίζεται πουθενά, τα όνειρα είναι καμωμένα απ'τους δικούς τους κανόνες.