«κοίτα τι έχουν κάνει…
έχουν χτίσει τον ουρανό ως εκεί που δεν πάει άλλο»
ονειρεύτηκα πάλι…ένα τεράστιο φεγγάρι…σε μία πόλη που δεν ζω…πίσω από ένα μνημείο που δεν ξέρω…να συναγωνίζονται ποιο είναι το πιο φωτεινό…εγώ να προσπαθώ να παγώσω τη στιγμή και να βλέπω μόνο την αντανάκλαση μου στο αρνητικό…και κάποιοι ασυνείδητοι να έχουν χτίσει όλο τον ουρανό…
μια όμορφη πόλη. Που τα όρια της ρευστά. Που χαμογελάει σε κάθε στροφή. Που τραγουδάει σε κάθε πλατεία. Τα χρώματά της ζωντανά. Παλλόμενη γύρω από εμένα. Ανάμεσα σε ουρανό και γη, στον ορίζοντα. Πάντα στο ενδιάμεσο. Εγώ να σκαρφαλώνω κι αυτή να γέρνει προς τα μένα. Να ‘ναι φτιαγμένη από σύννεφα. Πεδίο για όνειρα. Αιθέρια να με τυλίγει, να με παραπλανά, να με παρασύρει και να χορεύουμε παρέα. Αχλός, να φεύγει από τα δάχτυλά μου και πάντα να την ψάχνω.
Εκεί ζουν οι επιθυμίες. Εκεί πεθαίνουν οι φόβοι.
Εδώ είμαι εγώ και κάποιες ωραίες ώρες σαν να ‘μαι ταυτόχρονα κι εκεί…
χάνομαι. Εδώ και καιρό. Προσπαθώ να συλλάβω μια στιγμή, μικρή αλλά τόσο καθοριστική. Να καταγράψω, ίσως να εγκλωβίσω με όποιο τρόπο μπορώ λίγη από τη μαγεία. Την πλησιάζω και ένα τεράστιο χαμόγελο βολεύεται στο πρόσωπό μου. Δεν ονειροβατώ…το ξέρω, είναι αστρόσκονη που δεν θα μείνει στα δάχτυλά μου αλλά θα έχω τη μυρωδιά της.
Τα όνειρα της νύχτας χορεύουν στα πλατό του παραλόγου. Διάσημοι άσημοι, φαντάσματα από τα παλιά με κυνηγάνε με φωνάζουν…Τι να με θέλουν; Αφού προτιμώ αυτά τις μέρας…έχουν πιο πολλά χρώματα και είναι σχεδόν άνοιξη…
Το κεφάλι άνοιξε. Μία καθαρή τομή το έσκισε στα δύο. Από μέσα ξεχύθηκαν σκέψεις και εμμονές. Σχήματα γκρι κι απόλυτα. Γεωμετρία στη σκέψη. Γεωμετρία στην αντίληψη. Γεωμετρία στην πρόθεση.
Αναρωτιέμαι.
ακούω
“γιατί
όταν κοιμάσαι γίνεσαι παιδί, χαρταετός, παλίρροια, ταξιδιάρικο πουλί.
…
εσύ έφυγες
εγώ είχα μείνει εκεί μέχρι που έσπασε το χρώμα και ήρθε το πρωί”
εμμονές
εδώ, εκεί, παντού. Αυστηρές, χρωματιστές, απόλυτες.
Πότε τελειώνουν; Ποτέ ευτυχώς. Ας μείνουν…είναι καλή παρέα.
που είσαι;
Πάλι μόνη μου μιλάω. Πάλι με τον εαυτό μου τα έβαλα. Για να μην σκέφτομαι τους άλλους. Πάλι με ψάχνω. Πάντα με ψάχνω.
Διαφορετικά πράγματα έρχονται στο μυαλό μου. Με καμία συνοχή, με καμία σύνδεση. Η προσοχή μου διαχέεται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εκεί όλα είναι δυνατά και δεν ξέρω που να πρωτοκοιτάξω. Κάποια στιγμή πρέπει κάπου να επικεντρωθώ μάλλον. Δεν μπορώ να είμαι παντού. Είναι ψέμα.
Τώρα που τέλειωσε η αγγαρεία ίσως και να την βρω την άκρη μου. Κουράστηκα να παραληρώ και να προσποιούμαι.
Πού είναι τα όνειρα μου; Με παράτησαν εδώ και καιρό. Μου λείπουν! Κάτι αλλάζει. Γυρνάνε πίσω ανανεωμένα, πιο δικά μου από πριν. Τα περιμένω. Να βγω κι εγώ από το τέλμα μου. Αυτή η δίνη που προσπαθεί να με τραβήξει κι εγώ αντιστέκομαι έχει γίνει ασπρόμαυρη. Και με κούρασε. Άρχισε τόσο διασκεδαστική, τόσο ελπιδοφόρα, αλλά διακλαδώθηκε και με οδήγησε σε άλλο δρόμο. Κάπως νοσταλγικό και σίγουρα δεν θέλω να πάω προς τα εκεί.
Βεβιασμένα γυρνάω στις εμμονές μου. Τάχα δικές μου είναι ή έχουν εμφυτευτεί μέσα μου με το ζόρι. Ωραία αποτελέσματα όμως είμαι εγώ μέσα σε αυτά; Πέρα από το ωραίο, πέρα από το ευχάριστο, πέρα από το προφανές.
Θα έπρεπε πάντως. Λέξη φάντασμα γαμώτο, όμως πώς να ξεφύγεις.
ξέρω πως
θα ονειρευτώ
ένα ταξίδι. Ένα φευγιό απ’ όλα. Να χαθώ μέσα μου, να χαθώ στον κόσμο. Να μην ξέρω που είμαι και λυτρωτικά να επαναπροσδιοριστώ. Να ξυπνήσω άλλος άνθρωπος. Γεμάτος και έτοιμος για καινούρια ταξίδια, νοητά όμως τόσο ελκυστικά.
Χρώματα να ξεχυθούν μέσα μου μέχρι να σπάσουν, να γίνουν καθαρό φως, να μείνουν φόρμες και αυτές να γίνουν ιδέες. Και να ξαναγίνω παιδί που παίζει με όλα αυτά. Χωρίς απώτερο σκοπό. Το παιχνίδι για το παιχνίδι. Η περιπλάνηση για την περιπλάνηση. Το ταξίδι για το ταξίδι.
Άλλωστε το ξέρω το τέρμα του. Πάλι εδώ γύρω θα γυρίσω. Να ψάχνω κάτι απροσδιόριστο, να μονολογώ και να γράφω τα ίδια πράγματα.
Δεν περιμένω τίποτα. Οπότε θα το απολαύσω.
Αφού ξεκίνησε ας γίνω κομμάτι του.
καθησυχαστική κι όμως με ροκανίζει όλη μέρα. Ξεπλένει τα χρώματα των ημερών. Πνίγει τις μουσικές και τις φωνές που έρχονται από παντού. Ξεβάφει την μαγική πόλη…Πόσο ταιριαστή σήμερα!
Ψεύτικες μέρες ή αληθινές; Δεν μπορώ να ξεχωρίσω και προσμένω την ώρα που θα κοπάσει η βροχή. Ίσως τότε καταλάβω. Ψεύτικη εγώ μες στην κρυφή αλήθεια μου και φοβάμαι να βγω μην τυχόν με ξεπλύνει κι εμένα.
Διονυσιακές εποχές και δεν τους πάει η μελαγχολία. Δεν τους πάνε ούτε οι αριθμοί που γυρίζουν στο κεφάλι μου. Και με κούρασαν, τους βαρέθηκα κι αυτούς κι ας ντύθηκαν γιορτινά για να με ξεγελάσουν, κι ας φόρεσαν μάσκες και στολές, κι ας έκαναν ότι χορεύουν για να με παρασύρουν. Ψέμα ήταν…δεν ήταν μεθυσμένοι. Ο τετράγωνος χορός τους τους πρόδωσε.
πολύ αργά όμως. Ο χρόνος ξαφνικά άλλαξε τέμπο. Τώρα κυλάει αργά και κουραστικά. Πόσο μακριά φαντάζει η λύτρωση. Τα όνειρα μόνο προσωρινή είναι και τα δικά μου στέρεψαν τώρα τελευταία.
Κακό. Αλλά δικό μου. Η σκέψη μου με πληγώνει σήμερα. Ας πληγώσει μόνο εμένα για απόψε.
Ελπίζω στα όνειρα που έρχονται.
καληνύχτα…
